خط‌نوشته‌های تب‌دارِ دوسر و بی‌پهلو

صبوحی
 

به پرواز

شک کرده بودم

به هنگامی که شانه‌هایم
                                  از وبالِ بال
                                                  خمیده بود،

و در پاک‌بازی معصومانه‌ی گرگ و میش

شب‌کورِ گرسنه‌چشمِ حریص
                                         بال می‌زد.

به پرواز
شک کرده بودم من.
 

 
سحرگاهان
سِحر ِ شیری‌رنگی نام ِ بزرگ
                                          در تجلی بود.

با مریمی که می‌شکفت گفتم: «شوق ِ دیدار ِ خدای‌ات هست؟»
بی‌که به پاسخ آوایی برآرد
خسته‌گی باز زادن را
                              به خواب سنگین
                                                     فروشد
همچنان
           که تجلّی ساحرانه‌ی نام ِ بزرگ،

و شک
بر شانه‌های خمیده‌ام
جای‌نشین ِ سنگینی‌ توان‌مند ِ بالی شد

که دیگر بارَش 
                    به پرواز

احساس ِ نیازی
نبود.


 - احمد شاملو


 


نویسنده : فاطمه - ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٢/۱٥
comment نظرات ()